Voorstellen

Hondenservice Dogpassion

- Ontstaan vanuit een passie voor honden -

Even voorstellen:

Mijn naam is Marjolein Rietkerken (30) en ik run sinds 2009 de hondenservice met erg veel plezier.

Voorheen ben ik een aantal jaar werkzaam geweest in het onderwijs en de kinderopvang en heb daarnaast tijdens mijn studie ervaring opgedaan binnen de gehandicaptenzorg. Ik heb erg van dit werk genoten en vond het mooi te zien hoe ieder individu op zijn eigen manier en op zijn eigen tempo kon ontwikkelen.

Ondanks dat ik dit werk met erg veel plezier gedaan heb, wilde ik gaan werken met de doelgroep waar mijn grootste passie ligt; honden en hun baasjes.

Net als binnen mijn vorige werk streef ik ernaar een ieder op zijn eigen manier te laten groeien in kennis, vaardigheden en/of zelfvertrouwen en daarbij het plezier voorop te laten staan.

 

In 2012 heb ik mijn diploma tot kynologisch instructeur behaald en heb mij daarna hoofdzakelijk gericht op de disciplines waarbij de hondenneus centraal staat.

In mijn Kynologisch CV kunt u hier meer over lezen.

Mijn Ervaring

Mijn BorderCollie is de reden dat ik "verslaafd" ben geraakt aan het neuswerk. Obi is een hondje wat gemakkelijk overprikkeld raakt, waarvan het kopje sneller moe was dan het lijfje; hij kon mentaal niet aan, wat zijn lichaam nodig had.

Het was verdrietig om te zien dat hij zo met zichzelf in de knoop zat en hij door de daardoor chronische stress allerlei dwangmatige gedragingen liet zien en zelfs zijn neus niet meer gebruikte. Ik gunde hem een leven waarin hij zich zeker van zichzelf kon voelen, ik wilde dat hij zich kon ontspannen én ik wilde eindelijk eens een band met hem opbouwen, want dat schoot er door al mijn zorgen om hem behoorlijk bij in.

 

Al snel maakten wij kennis met het speuren en wat was dat voor ons beiden een heftige ervaring; ik moest ineens leren mijn hond te vertrouwen en dat is toch best lastig als je de behoefte hebt om alle touwtjes in handen te houden.

En voor Obi was het ook een heel avontuur, want ineens moest hij beslissingen nemen en mocht hij mij letterlijk aan het handje meenemen naar het slachtoffer wat wij samen,als team, mochten zoeken.

Ik zal u eerlijk bekennen; na mijn eerste les heb ik een potje zitten janken in de auto, ik was zo blij dat ik deze stap voor ons genomen heb, ik vond het zo confronterend, maar gelijktijdig zo'n mooi cadeautje voor ons allebei.

 

Nadat het speurvirus flink was toegeslagen, ben ik in contact gekomen met de geurdetectie en later ook het reddingswerk. Inmiddels speurt Obi nog steeds en worden Iggy en ik klaargestoomd als inzetbaar team bij vermissingen op de vlakte.

 

Obi

(borderCollie, 6 jaar)

Mijn "kleine man", het heeft heel wat jaren geduurd voordat Obi en ik goed met elkaar door één deur konden. Ik wilde van alles, Obi wilde van alles, maar zijn kopje kon het simpelweg niet bij benen en daar raakten we allebei wat gefrustreerd over.

Tot ik heb leren loslaten. We hebben elkaar in de wereld van de hondenneus gevonden en daar is dan ook onze band ontstaan. Inmiddels kan ik lezen en schrijven met Obi, komt hij af en toe bij me liggen en beleven we veel plezier in het trailen en willen we regelmatig samen een sjor-spelletje spelen. Obi had volgensmij liever in het lijf van een mechelaar geboren geworden, liefkozend noem ik hem daarom af en toe "mechel-collie"

Iggy

(Beauceron, 2,5 jaar)

Mijn reuze-pup, onvermoeibare ondeugd,maar oh zo'n fijn werkhondje.

Het maakt werkelijk niet uit wat ik met Iggy onderneem, hij gaat er altijd voor de volle 100% voor.

We zijn samen actief binnen het reddingswerk en de gehoorzaamheid, maar maken ook graag lange wandelingen.

Een échte Iggy-wandeling bevat tenminste de volgende 2 factoren: modder en zijn gele bal!

In huis speelt Iggy graag met Obi of kruipt hij gezellig tegen mij aan. Het liefst op schoot, want Iggy is zich niet geheel bewust van zijn formaat.